این روزها در هر جلسه ی سوگواری که شرکت می کنیم ، مصائب حضرت زهرا(سلام ا... علیها) را می شنویم و البته گریان بودن و اشک ریختن برای رنجهای بانوی نمونه اسلام جزءلاینفک این مراسم است.
در این مراسمها با توسل به اهل بیت به درمان دردهای دنیایی و رفع حوایج مان می اندیشیم، اما تا چه حد سعی کرده ایم در رسیدن به رشد و تعالی معنوی از این نعمت استفاده کنیم.
بارها به دردهای بانوی مانده بین درو دیوار گریسته ایم ولی چند بار تلاش کرده ایم به بیعتی که با مولایمان بسته ایم وفادار بمانیم!!!!!!
از پشت درخانه حضرت زهرا (سلام ا... علیها) زیاد شنیده ایم ولی از آداب زندگی در داخل این خانه که نتیجه اش تربیت فرزندانی چون امام حسن (ع) امام حسین(ع) بوده اند غافل بوده ایم!
بارها به مظلومیت مولا گریسته ایم ولی آیا به این اندیشیده ایم که اگر ما در زمان ائمه بودیم ، آیا به یاری آنها می شتافتیم یا به بهانه های واهی از این مسئولیت سرباز می زدیم.
مگرما معتقد نیستیم که اگر ولی مان را دوست داریم، از نشانه های دوست داشتن ایشان این است که رهرو راهشان باشیم و برای رهرو بودن لاجرم باید مومن بود و مومن بودن چیزی جز رعایت آداب اسلامی و متخلق بودن به اخلاق اسلامی است؟
اگراین گونه است چرا وقتی پس از ساعتها عزاداری ائمه، قصد خروج از مسجد یا حسینیه را می کنیم، تنها چیزی که برایمان مهم نیست، رعایت حقوق دیگران است؟
چرا حجاب مخصوص جلسات عزاداری است و در سایر اماکن حجاب مهجور مانده است!!!
چرا گاهی مایی که دم ازمسلمانی می زنیم ،حتی بعضی از ویژگیهای انسانی را هم رعایت نمی کنیم؟
آیا می دانیم با این کار هایمان چه لطمه ای به اسلام می زنیم و اجازه می دهیم با شبهاتی که از سوی مغرضان مطرح می شود راه برای تمایل فرزندان و جوانان این مرزو بوم به فرق انحرافی هموار شود؟
چرا غیبت و گاهی تهمت ، جزء لاینفک بعضی از جلسات مذهبی ما شده است؟
هیچ اندیشیده ایم این نعمت عمر را داریم در چه راهی صرف می کنیم؟
تا چه حد به رهنمودهای آنها عمل کرده ایم؟( من که هنوز به عمل یک حدیثشون موندم، همون که دکارت اونو اصلی ترین شرط اخلاق می دونه، درست حدس زدین این سخن امام علی (علیه السلام) که می فرمایند آنچه خود می پسندی بر دیگری هم بپسند و آنچه برخود نمی پسندی بر دیگری مپسند)
آیا جوری عمل کرده ایم که در زمان ملاقات حضرت زهرای مرضیه که یکی از مهمترین هم و غمهایشان نجات و شفاعت مسلمانان در عالم دیگر بود، شرمنده نباشیم.
این روزها فرصت خوبی است که در کنار جلسات عزاداری از سخنان اساتیدی که در این مجالس بیان میشود بهره مند شویم و در کنار توسل به اهل بیت برای رفع حوایج دنیوی ، به استفاده از این نعمت در جهت رسیدن به رشد معنوی بپردازیم.
به نظر شما برای به حداقل رساندن این آسیبها چه کاری ازدست ماساخته است؟(نظر یادتون نره)
+ نوشته شده در دوشنبه ۱۳۹۲/۰۱/۲۶ ساعت 0:15 توسط یاسی
|